«Киленемде башҡа ир менән күрҙем...»

Мин дә туҡтап, быларҙы күҙәтә башланым. Был юлы икенсе юлдан килгәйнем, улар унда кеше йөрөмәй тип уйлағандыр инде. Машина эсендә оҙаҡлап һөйләшеп ултырҙылар, көлөштөләр, ҡосаҡлаштылар, үбештеләр ҙә кеүек. Сыҡҡанда киленемдең йөҙө ҡояштай балҡый ине.

Әсә булараҡ, йөрәгемә бысаҡ булып ҡаҙалды. Өйгә ингәс, бер ни ҙә һиҙҙермәнем. Малай бөтөрөлөп кенә йөрөй килен янында. «Мине һағынып ҡайтҡанһың әле бөгөн, күҙҙәрең балҡып тора», – тип әйткәнен ишеткәс, күҙемә йәш тулды, сығып киттем.

Иң ауыры шул – килен ярты йыл элек кенә бәпес алып ҡайтты. Ейәнемде бик яратабыҙ. Ә хәҙер күңелемдә шомло уйҙар өйөрмәһен туҡтата алмайым: “Был бала – минең ейәнем микән? Әллә...”

Ә хәҙер ике юл сатында торам. Бер яҡтан, күргәндәремде улым менән бүлешергә кәрәк кеүек. Ул был хаҡта белергә тейеш бит! Икенсе яҡтан, башта килен менән һөйләшеп ҡарарғамы? Ә нисек? Ни тип һүҙ башларға? Әгәр был турала һөйләмәһәм, ялған менән йәшәргәме? Әгәр әйтһәм, улымдың ғаиләһен емерәсәкмен? Үҙем дә аңламайым, ҡайһы юлды һайларға. Нисек кенә итһәм дә, был хәл – минең өсөн оло һынау.