Беҙ биҙрә

– Һаман да балыҡҡа йөрөй­һөңмө? – тигән булам.
– Эйе.
– Эләгәме?
– Буш ҡайтҡан юҡ, барған һайын – бер биҙрә.
– О-оһо! Афарин!.. Берәй мине лә эйәртер инең?
–Ҡармаҡ-фәләнең бармы? Әйҙә иртәгә үк, ял даһа...
Балыҡсылауға үтә әүәҫ булма­һам да, Ғәбделсафа, барған һайын – бер биҙрә, тигәс, сәм ти­­гән нәмәкәй уянып китте, ҡәһәрең. Нүжәле, мин әйтәм, берәй кило балыҡ ҡаптыра алмаҫмын?
...Ярты сәғәт тирәһе уҙыуға, автобус бәләкәс ауыл туҡталы­шына етте. Дуҫым “төшәбеҙ” тигән мәғәнәне ишаралап ымланы...
– Анау таллыҡта бер семәкәй бар. Кисә шунда ултырҙым.
Апаруҡ ваҡыт үткәс, Ғәбдел­сафаға өндәштем:
– Тауыш-тының юҡ, ҡабамы, дуҫ?
– Балыҡ тауышҡа һиҙгер ул, һин бик шаулама әле. Былай ҡапҡылай, – тине был. Йәнә шымдым. Оҫта иҫкәрткәс, тыңламай булмай.
Төшкө тамаҡ ялғау мәлендә дуҫым артыҡ асылманы. Тағы ике сәғәт ултырырға иҫәбе барын ғына иҫкәртте...
– Мәслихәт! Бәхеттән көн матур. Буш ҡул менән ҡайтмайбыҙ, – тип, ризалығымды еткерҙем Ғәбделсафаға.
Бар иғтибарҙы ҡалҡыуысҡа төбәп, мауығып ултырыуҙан ва­ҡыт уҙыуын һиҙмәй ҙә ҡалған­мын.
– Йыйындыҡ! Юғиһә автобусҡа һуңлайбыҙ, – тигән тауышҡа ҡапыл-ҡара һиҫкәнә төштөм. Әйберҙәрҙе йыя һалып, Ғәбдел­сафа янына килдем. Балыҡты күпме ҡаптырыуы менән ҡыҙыҡ­һындым.
–Балыҡты теттең генәме, дуҫ?
– Бер биҙрә тоттом. Үҙең һуң?
– Һәүәҫкәр балыҡсыға ярар­лыҡ. Ике кило тирәһе.
– Бер сама икән.
– Бәй, бер биҙрә, тигәйнең дәһә.
– Шулай булғас, нимә тип әй­тәйем. Ышанмаһаң, ҡара – ана ултыра.
Ҡараһам, ярты кило һыйырлыҡ пластмасса биҙрә, имеш.
...Ауылға ҡайтҡайным күптән түгел. Тиң-тоштар менән һөйлә­шеп торҙом.
– “Бер биҙрә”не күргәнең юҡ­мы? – тип һорап ҡуйҙы минән әңгәмәселәрҙең береһе.
– Ә?
– Ғәбделсафаны әйтәм инде. Ҡушаматы үҙгәргән, ти. Батрак түгел, Бер биҙрә, имеш, тиҙәр икән хәҙер. Бер ҡалала йәшәгәс, беләһеңдер тарихын.
Аяҡ аҫтымда ер уйылдымы ни, күҙ алдыма бөтәһенә лә шым ғына ярҙам итеп йөрөгән Ғәб­делсафаның йәш сағы килеп баҫа. Ә беҙ...
Оят ине миңә был мәлдә. Ауыл­ға хәбәр кем аша килеп еткәндер, әммә ҡушамат сәпәү ғәйебе туранан-тура миңә ҡағыла ине бит...