Тик атаһы уның һөйләгәненә әллә ни иғтибар бирмәгән. Эше менән мәшғүл булған.
Бер аҙҙан улын сәйгә саҡыра. Үҙе шәкәрләп, баллап һемерә, ә малайына тәҡдим итмәй ҙә.
Һуңынан атаһы унан:
– Йә, улым, минең сәй кеүек һинеке лә шәрбәтле булғандыр?
– Бәй, нисек улай булһын, балды бит үҙ эргәңә генә ултырттың.
– Һуң, һыйланғанымды ҡарап торҙоң дабаһа, шәрбәт тәмен тойманыңмы ни?
– Тойманым, – тип үпкә белдергән улы.
– Улай булғас, нисек ситтән ҡарап тороп ҡына тимерсе һөнәрен үҙләштерҙең һуң? – тип йылмая атаһы.
Фото: www.bonodono.ru