БУЛМАҒАНЫ ХӘЙЕРЛЕ

Араларынан бер уҡымышлы кеше генә өндәшмәгән. Ғәжәпләнеп, батша унан: “Ә һин был бүләк тураһында ни әйтерһең?” – тип айырым һораған ахырҙа.
– Ул һинең бер мохтажлығың барлығын асыҡланы һәм хәсрәтеңде генә арттырҙы, – тигән ҡарт.
– Нисек инде?
– Сөнки, әгәр был әйберҙе юғалтһаң, урынына икенсене алғансы мохтажлыҡ тоясаҡһың. Ә инде сатырыңа нимәлер булһа, мәҫәлән, ул емерелһә, ҡайғыға батасаҡһың.
Ысынлап та күпмелер ваҡыттан императорҙың башына бәлә килгән: ниндәйҙер утрауға сәйәхәт ҡылырға ниәтләгән дә, хеҙмәтселәренә үҙенең карабы артынса кәмә менән әлеге сатырҙы ла тейәп алып барырға ҡушҡан икән, уныһы диңгеҙгә батҡан да ҡуйған. Икенсене эшләргә маташҡандар – килеп сыҡмаған. Ғүмеренең аҙағынаса үкенгән батша зиннәтле сатырын юғалтҡаны өсөн.
Ҡайғыларың аҙыраҡ булһын тиһәң, был донъя ниғмәттәренә артыҡ әһәмиәт бирергә ярамай.