

Раббыҡайым. Шулай ҙа тағы бер аҙ йәшәге килә бит? – тип ялбара башлаған.
Хоҙай уның һүҙҙәрен ишеткән:
– Һин, әҙәм аҡтығы, тағы күпме йәшәргә уйлайһың?..
– Ошо ағаста күпме япраҡ булһа, шул хәтле йәшәр инем, – тигән ҡарт.
– Бик оҙаҡ була бит ул.
– Улайһа, үҙем ҡарап үҫтергән алмағастың нисә алмаһы булһа, шул хәтле йәшәр инем, – тигән ҡарт.
– Улай ҙа бик оҙаҡ була. Мин һиңә ошо донъяла нисә дуҫың бар, шул хәтле йәшәргә рөхсәт итәм.
– Дуҫтарым юҡ шул, – тигән ҡарт, башын түбән эйеп, күҙ йәштәрен һөртә-һөртә.
Л. РАЯНОВА.