Йәш монах уйға ҡала: «Мин ҡатын ҡыҙға яҡын бармайым, өйләнмәҫкә ант бирҙем. Кәзәне лә һуя алмайым, сөнки был - иң ауыр гонаһ. Шарап та эсмәйем, айыҡлыҡ антын бирҙем».
Көнө буйы монах уйланып йөрөй һәм, ниһайәт, бөтә яуызлыҡтарҙың иң әҙен, өсөнсөһөн һайлай – шарап эсергә. Кискеһен монах шарап эсә... аҙаҡ..., тол ҡатын янына ҡуна бара... Ә иртәнсәк, сығып, кәзәһен сала.
(Эсһәң шарап эшең харап).
Фото: chert-poberi.ru