Ултырам, эш биреүсене тыңлайым. Бер-беребеҙгә йылмаябыҙ, әңгәмәләшәбеҙ.
Ҡапыл бүлмәгә ныҡ борсолған бер ир килеп керҙе.
– Әйтегеҙ әле, һеҙ Шәрипҡоловмы?
Эш биреүсе:
– Эйе.
– Һеҙ кисә Айыҡбаевҡа шылтыраттығыҙмы?
– Шылтыраттым.
– Көндөҙгө икегә әңгәмә билдәләнегеҙме?
– Билдәләнем.
– Аллаға шөкөр! Мин – Айыҡбаев. Кисә ирҙәр менән ултырғайныҡ, күберәк булып киткән, бер нәмә лә хәтерләмәйем...
– ...
Ә нимә, әгәр мин эш биреүсе урынында булһам, уны эшкә алыр инем. Намыҫлы булғаны өсөн.
Ә. ШАКИРОВ.