

Бер аҙ тир сыҡһын, йәнгә рәхәтлек инһен. Ләүкәлә аяҡ салып 10–15 минут ултырғас, йыуынырға йыйындым. Ҡараһам – йыуғыс бар, ләкин һабын күренмәй. Алғы бүлмәгә сыҡһам, шунда ята. Ҡағыҙынан бушаттым да, мунсаға индем.
Тәнемде һабынлап, яңынан ләүкәгә менеп ултырҙым. Тирем сыҡҡас, торайым тиһәм, тороп булмай. Арт һаным ләүкәгә йәбешкән. Сәскә тейерлек түгел, әйтерһең, терпе энәләре теҙеп сыҡҡандар. Керпектәр тимер сыбыҡ кеүек ҡатҡан. Аяҡ-ҡулдар ҙа цемент менән ҡатырған кеүек. Муйын боролмай, ирендәр бер-береһенә йәбешкән. Ыҙалана-ыҙалана мунсанан сыҡтым. Ҡултығына миндек ҡыҫтырып ҡарсығым да ҡайтып етте. Тере “һәйкәлде” күргәс, ул шарҡылдап көлдө. Мин асыуланғас, ашығып мунсаға инеп китте. Сыҡҡанда ҡулында һабын төрөлгән ҡағыҙ ине. Унда асыҡ итеп “Садовый вар” тип яҙылғайны.
Баҡса ыуарының бындай хикмәтен кем күргән дә, кем белгән. Баҡһаң, ул эҫе һыуҙа башта һабын кеүек йомшара, аҙаҡ цемент һымаҡ ҡата икән. Ҡатҡас уны тиҙ генә бөтөрөп булмай. Мин дә “һабындан” бер ай тигәндә саҡ ҡотолдом.
Әҙел ИСХАҠОВ.
Фото: edaizm.ru