

– Ағай, ит алаһыңмы? – тип өндәште ул, яҡыныраҡ килеп. – Бына ҡарағыҙ әле, үҙе һимеҙ, үҙ йәш, бөгөн генә һуйылған.
– Мәшәҡәтләнеп йөрөүеңә рәхмәт, улым. Бик алыр инем дә, бөгөн генә үҙемдекен һуйып, келәткә элеп ҡуйҙым.
– Ғәфү итегеҙ инде улайһа, – ят ир әкрен генә ҡуҙғалып, ҡапҡаға йүнәлде. Өс-дүрт аҙым атлау менән, туҡтап, артына боролдо ла: – Ә, ағай, берәйһенә кәрәкмәйме икән, белмәйһеңме? – тип һораны.
– Минән уңға дүрт өй аша торған Рәхиләгә кереп ҡарағыҙ әле, – тип өйрәтте Сабир. – Бая, һарыҡ һуйғанда ит һатмайһыңмы, тип килгәйне.
– Рәхмәт, ағай! – Ят ир аҙымын ҡыҙыулатты.
– Кем йөрөй унда, ҡараңғы төшкәс тә тынғылыҡ юҡ. – Һуҡраныуы йөҙөнә сыҡҡан Гөлбаныу ирен ишек төбөнә үк килеп ҡаршыланы.
– Ит һатыусы. Һарыҡ түшкәһе күтәргән.
– Ә-ә?! – Гөлбаныу Сабирҙы этеп ебәрҙе лә, тышҡа атылды. Келәт ишеген асҡас, әсе тауыш менән сәрелдәне.– Ҡарауыл, талағандар!
Бөтөн урам менән тирә-яҡты барлаһалар ҙа тапҡыр ҡараҡты эләктерә алманылар.
Рәфҡәт РЫСАЕВ.