

Ваҡыт үтә торҙо. Әммә мине ымһындырған сюрприздың үҙе лә, еҫе лә тойолманы.
Инде был турала онота ла башлағайным. Бер көндө шулай ҡара тауыҡ артынан бесәнлеккә менеп киттем. Әһә, мин әйтәм, ҡасҡалаҡ, һин шунда ояланыңмы ни!
Мөйөштән тауыҡтың сыҡҡанын көтөп торҙом да ҡулымды төптәге соҡорға тығып ебәрҙем. Дүртме, бишме йомортҡаны эләктереп алып, йәнә һонолоуым булды, ҡулым ҡаты ғына нәмәгә тейҙе. Тартып сығарһам, ниндәйҙер ҡумта! Бәй, был ниндәй нәмә тағы? Тауыҡтыҡы түгелдер бит? Тартманы асып ебәрһәм, күҙем шар булды: эсендә нәҙек кенә үксәле туфлиҙар!
Бер ваҡыт телевизор ҡарап ултырғанда ҡартыма:
– Их, Нәбиуллаҡайым, Аллаға шөкөр, һәйбәт йәшәнек, шулай ҙа ғүмеремдә бер генә тапҡыр ҙа ҡәләм үксәле туфли кейеп ҡараманым, – тип әйткәйнем, Нәбиуллам, һаҡалын һыйпап:
–Кейер инеңме уны? – тип һорап ҡуйҙы.
– Ә ниңә кеймәҫкә, кейер инем! Ана бит һикһәнгә, туҡһанға еткән ҡарсыҡтар ҙа тек-тек баҫып, күтәрмәле туфли кейеп йөрөй. Минең уларҙан ҡайһы ерем кәм? Ишшеү күпкә йәшерәкмен әле! Кейәм, Алла бойорған булһа, кейәм!
Фәрештәнең ”амин” тигән сағына тура килеп, тормошҡа ашты бит теләгем. Хәҙер бына, таяҡҡа таянып, ҡәләм үксәле туфлиҙа йөрөргә өйрәнәм.
Рәфиҙә СӘЛМӘНОВА.