

Ике йылдан атайым йәнә һалмыш ҡайтты. Был юлы көсөк етәкләгәйне. “Улым, был Рекс. Ул һинеке!” Әсәй йәнә асыуланды, әммә килешергә мәжбүр булды.
Мин университетта уҡығанда хеҙмәттәше менән уның ҡыҙын эйәртеп ҡайтты. Миңә: “Улым, был Света. Ҡыҫҡаһы, һин мине аңланың”, – тине.
Өйләнешкәнебеҙгә өс йыл тулды инде. Мин ҡәнәғәт. Атайыма рәхмәт.