

Шатланып риза булдым. Унан тәрбиәсебеҙҙең күңелен күреү өсөн дә уңайлы форсат бит был. Тәжрибәле кешеләрҙән, йомарт бул, бүләгеңде, күстәнәсеңде йәлләмә, балаңды өф итеп кенә йөрөтөрҙәр, тигәндәрен ишеткән бар ине.
Был ханымды яҡшы беләм. Билдәле кеше бит ул. Йәш быуынға туған телде өйрәткән, уның нәфислеген аңлатҡан фәһемле китаптары шыплап сығып тора. Матбуғат йортона ла йыш килә ул. Уның менән хатта һөйләшеп торғаным да булды. Вәт, исмаһам, шәп кеше. Шундай һоҡланғыс шәхестәр күберәк булһа ине!
Телефонды улы алды.
– Һаумыһығыҙ!
– Здрасти!
Икенсе көндө ҡыҙына эләктем.
– Һаумыһығыҙ!
– Здрасти!
Бына ниндәй шәп уҡытыусы икән ул!
Венер ИСХАҠОВ.