Бытбылдаҡ бытбылдыҡ

Шу­ға уға «Был ми­неке быт­был­дыҡ» тигән исем дә таҡҡандар, ти.
Бер заман был бытбылдыҡ бик мул емешле ағасҡа тап бул­ған, ти. Бер йыл сүпләһә лә бө­төр­лөк түгел икән бындағы ри­зыҡ. Ә эргәһендә бер генә ҡош та юҡ икән. Эй шатланған, ти, бытбылдыҡ! Ботаҡтан бо­таҡҡа ҡуна-ҡуна, емештәр­ҙе сүпләй ҙә башлаған. Тиҙҙән та­мам туй­ған, ти, ул. Башҡа ҡоштар ҙа, был ағасты табып, шулай уҡ туй­ған­сы һыйланыр­ҙар, миңә емеш ҡал­маҫ, тип борсола башлаған ул. Шуға күрә донъя яңғыратып бытыл­дауын дауам иткән, ти: «Был минеке! Был минеке! Был минеке!»
Ошо тауышты ишетеп, ни булды икән, тип, төрлө тараф­тан ҡоштар осоп килгән, ти. Һутлы, татлы емешле ағасты күреп, уны һырып алғандар икән. Тиҙҙән был ағастан яланғас ботаҡтар ғына тороп ҡалған. Ҡоштар ҡайһыһы ҡайҙа таралышҡан, ә бахыр бытбылдыҡ һаман бытыл­дай икән: «Был минеке! Был ми­неке! Был минеке!..»
Табышыңды башҡалар ме­нән бүлешергә теләмәһәң, бытбыл­дыҡ хәлендә ҡалаһың икән шул.

Р. ТӘПӘЛӘЙ тәржемәһе.

Фото: erbirds.ru