Ауылға йән өрәм

Бер мәл уны ауыл биләмәһе хакимиәте башлығы туҡтата ла:
– Рәшит, ҡара әле, һуңғы арала ауыл халҡы бик зарлана башланы, һин, давай, былай музыка уйнатып, бөтә ауылды бер итеп, машинаңда сабыулап йөрөмә, яраймы? – ти. Егет тә яуапҡа кеҫәгә керә торғандарҙан булмай:
– Бәй, Ғәли Ғәлиевич, ауылы­быҙ тамам һүнеп, үлеп бара бит, мин уға шулай аҙ ғына булһа ла йән өрөргә тырышып йөрөйөм бит, – тип йылмая.

Бер атыуҙа ике ҡуян

Заводта хеҙмәт һалыусы бер егет эшкә грипп менән сирләп килә.
– Былай сырхаулап йөрөп, беҙ­гә лә сир йоҡтороуың бар, һынал­ған халыҡ ысулы менән дауалан, – тип хеҙмәттәштәре уға аҡыл һата башлай.
– Ниндәй ысул һуң ул? – тип ҡыҙыҡһына егет.
– Ниндәй ысул тип инде... Эштән ҡайтышлай магазинға кереп, аҡсаңды ҡыҙғанмай ғына ара­ҡы алаһың да, ҡайтҡас уны борослап, яҡшы ғына итеп эсә­һең. Ә иртәнгә бер нәмәң дә: сирең дә, суртың да ҡалмай, – ти иптәштәре.
Егет уларҙың һүҙен тота һәм һау-сәләмәт эшкә сыға. Кискә табан икенсе бер дуҫының сырхаулап йөрөгәнен күреп ҡала. Был юлы инде үҙе аҡыл һатырға тотона. Иптәше лә егеттең һү­ҙе­нән сыҡмай, ләкин эшкә ни­ңәлер бик бойоҡ килә. Хикмәттең ни­мәлә икәнлеген асыҡлай баш­лағас, теге ир-егет:
– Кис эштән ҡайтышлай мага­зинға керҙем, һин әйткәнсә, аҡсамды йәлләмәй генә аҡбаш алдым. Өйҙә уны бар шартын килтереп, борослап эстем. Ә иртән уянып китһәм... грипп та юҡ, балалар менән ҡатын да юҡ! – тип яуаплай.

Барғанда ла “Ышҡыды”, ҡайтҡанда ла “Ышҡыды”...

Мөслимә ҡарсыҡтың ҡыҙы менән кейәүе күҙҙең яуын алырҙай “Шкода-Октавия” маши­на­һы һатып алғандар, ти. Көн­дәрҙән бер көндө уларҙы күрше ауылдағы туғандары ҡунаҡҡа саҡырған. Аяҡ терәп ашап-эсеп, кәйеф-сафа ҡороп, өр-яңы машинала күңелле генә итеп юл йөрөп ҡайтҡан былар.
Бер нисә көн уҙыуға Мөслимә ҡарсыҡ янына әхирәте хәл белергә кергән. Сәйләп-мәйләп, донъя хәлдәрен барлап, иркен­ләп һөйләшеп ултырғандар. Яйы сыҡҡанда Мөслимә ҡарсыҡ ҡыҙы менән кейәүенең шундай “текә” машина алыуҙарын белде­рергә тырышып, бер аҙ маҡтанып алыр­ға уйлаған. Замандан ҡа­лышмай, быға ҡәҙәр ҡолағы ишет­мәгән яңы һүҙҙәрҙе лә үҙенсә әйтергә аҙапланған ул:
– И-и-и әхирәткәйем! Күрше ауылда йәшәүсе һеңлемдәр күп­тән түгел генә ҙурлап саҡырҙы бит әле беҙҙе! Әллә инде һин мине бөтөнләй бөткән, төшөп ҡалған ҡарсыҡтарҙан тип уйлай­һыңмы?.. Аллаға шөкөр, кейәүем менән өр-яңы машинала елдереп урап ҡайттыҡ. Барғанда ла “Ыш­ҡыды”, ҡайтҡанда ла “Ышҡыды” – тигән.

Рәфил САМАТОВ.