Тештәремде бирәм

Кеше­ләр ирҙең хәленә инде, сөнки ул яртылыҡ ҡына һорай һәм бурысын ваҡытында ҡайтара. Шуға күрә күршеһенең баш тартыуын бик ауыр кисерҙе ул.
– Хөснөтдин, мин һиңә аҡса бирмәйәсәкмен. Ҡатының әр­ләй, эсерәһең, ти. Был насар ғә­­ҙәтең­де ташла, олоғайҙың бит инде.
Күршеһенең ыҡҡа килмәүенә иғтибар итмәне Хөснөтдин, те­ләнселәнеүен белде.
– Үлтермә инде, хәлемә ин. Ма­шинаңды һорамайым да ба­һа.
– Ялынма ла, нитмә лә, бир­мә­йем! Теңкәмә теймә! – Күр­ше­һе ҡаты торҙо.
– Үҙемә түгел, дуҫтарым өсөн. Кисә Сәлимйәндең тыуған көнөн йыуғайныҡ. Арыу ебәргәнбеҙ. Баштары ауырта.
– Бирмәйем, тинем бит. Аңла­майһыңмы әллә?
– Йөҙ илле тәңкәң йәлме ни? – Хөснөтдин һаман ныҡышты. – Иртәгә үк кире ҡайтарам. Теләй­һеңме, тешемде бирәм!
Күршеһе Хөснөтдингә текәл­де.
– Тешемде бирәм тиһең инде, – тине ул, көлөмһөрәп. – Мин риза.
Күршеһе ҡәнәғәт йылмайҙы. Ул Хөснөтдин ҡулын һелтәп китеп барыр тип уйлағайны. Ысын­лап та, аҡылы теүәл кем араҡы өсөн аманатҡа тешен ҡалдырһын инде?!
Артабанғы минут күршенең хаҡлығын раҫлағандай тойолдо: Хөснөтдин ғәжәпләнеп уға те­кәл­де. Ул үҙе әйткән һәм күр­шеһе­нән ишеткән һүҙҙәрҙе күңеленән үткәрә ине, буғай. Теш тураһын­да онотоп, йәнә лә бу­рысҡа аҡса таптырыу әҙәп­һеҙлек – ир-егет үҙ һүҙҙәре өсөн яуап бирергә тейеш, ҡырт боролоп китеү ҙә махмурҙан ин­теккән иптәштә­рең­де һанға һуҡмау һәм үҙ теләгеңә ҡаршы килеү булыр ине. Бер-береһе менән һыйыш­маған ике уйҙың тартҡылашыуы көтмәгәндә хәл ителде. Хөснөт­дин ауыҙын ҙур итеп асып, бар­маҡтары менән өҫкө тештәренә йәбеште лә протезын тартып алды.
– Тештәрҙе ал да аҡсаңды бир!
Хәҙер күрше ҡатып ҡалды. Хөснөтдин түгел, ә ул үҙе һүҙ­е­нең тотҡонона әйләнде. Бер килке икеләнгәс, янсығынан 200 һум сығарҙы. Уны ҡыҙғанып, тештәрен дә кире ҡайтармаҡсы булғайны, тегеһе ҡырт киҫте:
– Мин һүҙемдә тора беләм. Һиндә ҡалһын. Бурысымды ҡай­тар­ғас бирерһең.
Хөснөтдин теше артынан дүрт көн үткәс килде.

Я. БАЯНОВ.