Күҙемде бер аҙ йомоп ятам да, тағы асам, тәҙрә яғын байҡайым.
Йоҡламаһаң, төн тигәнең шул хәтле оҙон икән. Хәтһеҙ генә ваҡыт үткән һымаҡ тойолдо. Бөтә кеше рәхәтләнеп йоҡлағанда, тороп йөрөп тә булмай. Түҙгәс, түҙәйем инде, тип тыныс ҡына ятам.
Ята торғас, тағы тәҙрә яғына күҙ һалһам, ниндәйҙер ут балҡыған һымаҡ булып китте. Йоҡлай алмағас, шулай инде, әллә нәмәләр күренә башланы, тип яңынан серем итергә маташып ҡараным. Юҡ, йоҡоноң остоғо ла күҙгә кермәй. Ә теге ҡыҙыл ут тәҙрә башында ғына былҡ-былҡ итеп тора. Бәй, мин әйтәм, был бит осоусы тәрилкә! Мине алырға килгәндер. Йоҡлай алмай ятҡанымды ҡайҙан белгәндәр? Эргәмдә ятҡан бабайымды уятып, әллә хушлашып китәйемме икән?
Күҙемде бер йомоп, бер асып алам, йәнәһе, артабан нимә булырын көтөп ятам. Алып китһәләр ҙә, ризамын, тигән фекергә лә килдем. Хоҙай шулай ҡушҡандыр инде, ни хәл итәһең, тип үҙемде үҙем йыуатҡан булам. Йоҡо тигәнең барыбер үҙенекен итә икән ул, нисектер йоҡлап киткәнемде үҙем дә һиҙмәй ҡалғанмын…
Таң атҡас та, төндә булған хәлде бабайыма әйтермен, тип уйлағайным, эш менән мәшғүл булып, онотҡанмын. Күпмелер ваҡыт үткәс, барыбер һөйләнем.
– Һине, ҡарт бисәне, кем алһын? – тип бабайым рәхәтләнеп көлөргә тотондо. – Осоусы тәрилкәләр йәш, матур ҡыҙҙарҙы ғына алып китә. Һин күргән ялт-йолт килеп торған нәмә счетчик бит ул, бына ҡара әле, ваҡыты-ваҡыты менән ҡыҙыл уты ялҡылдап яна ла кире һүнә. Шуны күреп хыялланып ятҡанһың. Тауыҡ төшөнә тары керә. Берҙән-бер бабайыңды үҙһенмәй, әллә ниндәй осоусы тәрилкәләр тураһында хыялланып ятҡанһың. Күрһәтермен мин һиңә осоусы тәрилкәне! Ана ашыңды ҡара, бешмәгәнме, әтү ҡорһаҡ асты.
Бабайымдан әрләнгәс, оҙаҡ ҡына уйланып йөрөнөм-йөрөнөм дә, алай ҙа осоусы тәрилкә алып китмәгәненә һөйөнөп ҡуйҙым. Әтү бабайыма тәмле генә итеп кем аш бешереп ашатыр, сәй эсерер? Өйрәнелгән бабайым бит, уны һағынып үлер инем. Ул да минһеҙ сыҙамаҫ ине, тип ныҡ шатландым.
Бындай шомло уйҙар төшкә кермәһә яҡшыраҡ булыр ине, тип уйланым да бабайыма нығыраҡ һыйынып, тәрән йоҡоға талғанымды һиҙмәй ҙә ҡалғанмын.
С. АЙРАНОВА.