Кәмитсе Хәмит

– Егеттәр, тиҙҙән Өфө – Сибай поезы үтәсәк. Әйҙәгеҙ, станция юлына барып ултырайыҡ та, бүре булып олойоҡ, – тине ул.
Ысынлап та, төнгө поездан килеп төшкәндәрҙе йоҡоларынан уятырға бик шәп буласаҡ был ысул. Беҙ ауыл осона ашыҡтыҡ. Станцияға киткән юл сатындағы урман ауыҙына һыйынып ултыр­ҙыҡ. Айһыҙ дөм ҡараңғы төн. Алыҫ түгел бер йорт бағана­һын­дағы ут яҡтыһының һүрән генә нурҙары беҙҙең юлға төшә.
Көтә торғас, ҡар шығырҙауы ишетелде. Баштарыбыҙға ҡулда­ры­быҙҙы «ҡолаҡ» итеп ҡуйып, дәррәү бүре булып олой башла­ныҡ. Яҡынлашҡан шәүлә туҡтап ҡалды. Беҙ ҙә тынып тыңлап торҙоҡ та, йәнә олорға тотондоҡ. Оҙаҡ ҡына олоғанбыҙ. Шымып ҡал­ғанда, аяҡ тауышы алыҫта ишетелә ине.
Беҙ тағы ла берәйһенең поезға сығыуын көттөк. Тиҙҙән аяҡ тауышы ишетелде, егеттәр менән йәнә бүре булып олорға керештек. Тик шәүлә беҙгә яҡынлаш­ҡандан-яҡынлашты. Уның урыны­на үҙебеҙ ҡурҡа башланыҡ, шулай ҙа ныҡышмалы рәүештә олоуҙы дауам иттек. Ул беҙгә яҡынлаша, беҙ олойбоҙ. Көтмә­гән­дә был кеше факел тоҡанды­рып ебәрмәһенме! Бер-бер артлы көрткә бата-сума урманға ҡаса башланыҡ. Теге кеше, ал­данғанын белеп, баҫтыра төш­тө. Беребеҙҙе эләктереп алды. Ул ошо кәмитте уйлап сығарған Хәмит ине. Бер килке дуҫыбыҙ:
– Ебәр мине, атай! – тип ҡыс­ҡырып ебәрмәһенме.
Баҡтиһәң, беҙ бүре булып олоп ҡурҡытҡан кеше Хәмиттең атаһы Әүхәҙи ағай булып сыҡты. Төн уртаһында сана һөйрәп Өфө – Си­бай поезына сығып барышы булған.
«Кәмитсе Хәмит» тигән ләҡәп шунан йәбеште инде уға.

Ринат СӨЛӘЙМӘНОВ.