Ҡалаға хат

Жуб духтыры у наш нет, шуға күрә жуб баштавить иттерергә райшин­тырға барырға булдым. У наш автабуш не шагает. Даругағыҙ блахой, тиҙәр. Шуға машина брошить итергә тип, калхуж бершидәтеленә шагала. Одна раж шагала – нит, два раж шагала – нит, три раж шагала – фермер Жариф папалаш. Ишшу нишкәлкә чалауик. Машина брашить иткәш, живуттарын тотоп эшмиәтшә итәләр. Әй, бабушка, бабушка, дурышка головушка, калхуж күптән юҡ, тиҙәр, ҡапшығыңды тот, тиҙәр. Шулай ти­гәш, арыш ҡапшығын возмила ҙа, убратна кантур шагала. Килһәм, брсидәтел өҫтәле задында әллә ниндәй ложись мужик сидит. Ят мужик – ложись мужик буламы? Брауилнамы? Ита мужик мне так ышкажет. Бабушка, шуда бүлше не шагай, тәпәриче ита кантур – мая. Мин эта кантур давно приват... Нишек тине һуң әле? Привазитир... Прихва­ти­зир... Призирватир... Тфү! При-ва-ти-зи-рауать иттем, ти. Тәпәриче бында минең таргауай ражвликател­нәй шинтыр булашаҡ, ти. Вәт яжва! Шунан һуң, ышту дилать не знай, шилшәүиткә шагала. Жалауатша хутел. Шилшәүит Шәйхелислам радошна вштрешала. Как раш шагаешь, бабушка, ти. Налуг түләргә ваҡытың етте, ти. Ышту за налуг, тигәйнем, ул миңә так ышкажет: “Тибе шишт гек­тар пай ере бүленгән, һин уны әриндәгә биргәнһең, дауай налуг!” “Ҡайҙа һуң ул шишт гектар ер?” – тигәйнем, эта никту не знает, ти. Бы­нан нишкәлкә лит один бумага бәдбишәт иткәйнеңме, ти. Иткәйнем, тим, ул шаҡ, земләңде әриндәгә би­рә­һең дә, аҡша йыйып ятаһың, тигәй­неләр бит, тимен. Аҡша керәһе урын­ға аҡша шығамы ни инде, тимен. Вот так абманывают тәпәричә ауыл халҡын.
Фархутдин! Щенок! Тфү, шынок! Ышту бишать итә башлағайным әле? Ах, да, жуб баштавить иттерергә райшинтырға шагать итеү тураһында рашкаж начал бит әле. Эпсү же райшинтырға дашул. Бишкум дашул. Катаруй машина иметь иткән күр­шегә әйтеп ҡарағайным, такши хаҡы түләһәң, довежу хет до Барижа, ти. Вәт, яжва! Тәпәриче, бабушка, упты­мализатсиә, ти. Гүпшем, шынок, райшинтыр дашул, духтыр нашул. Жуб духтырҙары тәперичә мнуга икән. Акшаң мнуга булһа. Ҡайҙа инде ул минең бесәй яларлыҡ бинсиәгә жуб баштавить иттереү! Ауыҙҙы бер ашып ҡарау өшөн дә биш мең һорайҙар. Ашыҡ ауыҙ булмайым, тип, абратна шагал ауылға. Бывшый калхуждың емерек фермаһына һуғылып, бер ҡошаҡ утын алып ҡайттым. Мейеш тапить итергә. Газға түләргә аҡша етмәй. Наша диривнәлә многийҙар газ мейешен шығарып ырғытты тәпәричә. Ни – эш, ни бишә табалмай ҡаңғырып шагать иткән Шәғәли бә­ләкәй арба менән ундайҙарға утын ташкает. Бер арбаға бер шишә биво брошит. Шуға ла шаглашный. Дирив­нәлә мужиктар сабсим канчал тиерлек. Эш ишкать итеп шебергә таялар. Аштальнайҙары эшкеше­леккә һа­лыш­ты. Әй, Фәрхетдин шынок, калхуж бар шаҡта эшләмәгән өшөн шудить итәләр ине, ә типе­рә­чә... Ди­ревнәләге буш думдарҙы көньяҡтан ошоп килгән чалауиктар жанимать итә башланы. Улар эшмәй, улар эшләй, но бежгә унан ни бульза?..
Вәт такуй дилешкәләр у наш, Фархутдин щенок... Тфү! Шынок! Теш юҡ, эш юҡ, калхуж юҡ, пакуй юҡ. Шә­кәр булһа, бал ҡоябыҙ, шунан шатлыҡ тоябыҙ. Фермер Жарифҡа барып ҡарайым әле, берәй кило мука мужет дашть. Шәкүшкәһе янына жәкүшкәһе лә кәрәк бит инде уның, Фархутдин щенок... Тфү! Шынок. Ты как думаешь? Бока!..
Ш бриүетом, әшәйең Әшмәбикә”.

Рәдиф ТИМЕРШИН.

Фото: ok.ru