Хәйләкәр Хөсәйен

Миңлебай, мебель кү­тә­решер­гә тип, бергә эшлә­гән иптәшен – Хөсәйенде алып килде. Ауыр эш алдынан сәй эсергә ултыр­ҙылар.
– Мәшәҡәтләгәнгә үпкәләмә ин­де, Хөсәйен дуҫ, – тине Миң­лебай, өҫтәлгә төшкән борос бөртөгөн бармағына йәбеште­реп, ялап алғас.
– Былай мәшәҡәтләнеү уңай­һыҙ-уңайһыҙлыҡҡа, – тип һүҙгә ҡушылды Зәлифә ханым. – Ике йөҙ саҡрым араға йөк машинаһы ҡыуырға тура килә. Берәй һорау­сы булһа, бынау иҫке улты­рғыс­тарҙы бушҡа ғына биреп ебәрер инек... Барыбер ҡамасау­лап ҡына торалар.
Хәсәйен бер аҙ уйланып торҙо ла:
–Ултырғыстарығыҙҙы үҙем алам! – тине ҡапыл ғына. – Ха­ҡына тормам, нисек тә киле­шер­беҙ.
– Ал, ал! Һәйбәт булды әле! – тине хужалар ике­һе бер юлы.
Ултырғыстарҙы машинаға сы­ға­рып һалғас, иҫке шифоньер­ға тотондолар. Был шифоньер, ипләберәк ҡағылмаһаң, таралыр­ға тора ине.
– Быныһын да үҙем алам! – тине Хәсәйен, ши­фоньерҙың бер мөйөшөнән күтәреп.
Зәлифә ханымдың йөҙө көмөш аҡсалай балҡып китте.
Сират диван-карауатҡа етте.
– Быныһы бер-ике йыл торор ине лә бит, урын юҡ шул, – тип һөй­ләнде Зәлифә ханым.
– Шулай шул, – тип йөпләне Миңлебай.
– Быныһын да үҙем алам! – тип ҡыҙып китте Хөсәйен. – Күҙ күргән кешеләр хаҡына...
– Ниндәй хаҡ ти ул тағы? Ал, ал, аҡса кәрәкмәй!
– Рәхмәт! – тине Хөсә­йен. – Һеҙҙең урында булһам, мин дә шулай эшләр инем. Ха­ҡына тормам, нисек тә ки­лешербеҙ.
Шулай итеп, иҫке сервант ҡына тороп ҡалды.
– Быныһын алмайым инде, – тип башта уҡ ҡырт киҫеп ҡуйҙы Хөсәйен. – Таралып бөткән нә­мә­не ауылда утынға ғына ҡуллан­маһалар инде...
Зәлифә ханымдың ҡото осто.
– Ә бала карауатын ҡайҙа ҡуйырбыҙ? Уға урын кәрәк тәһә. Сервантты алмайынса тороп...
– Ҡара әле, Хөсәйен дуҫ, – тип ыңғайына һыпы­рырға тырышты Миңлебай. – Әллә быны­һын да...
– Юҡ! – тине Хөсәйен.
Зәлифә ханымдың күҙендә яһалма йәш тамсылары пәйҙә булды.
– Ай, Хоҙайым! Сығарып таш­ла­һаҡ, әрәмгә генә китә бит инде!
– Ярай, – тине Хөсәйен, йөҙөнә ҡыҙғаныу ҡиәфәте сығарып. – Баҡсалағы мунсаға утын кәрәк ине как раз, минән булһын изгелек.
Иҫке мебелде тейәп, Хөсә­­йен­дәргә илтеп ауҙарҙылар.
– Отолманыҡмы икән? – тип хафаланды Зәлифә ханым, Миң­лебай әйләнеп ҡайтҡас. – Аҡса кәрәкмәй тип торған булаһың бит әле, йүнһеҙ!
– Нишләп отолайыҡ, ти? Ха­ҡына тормам, тине бит. Ишет­мә­неңме ни?
...Бер-ике ай Хөсәйен дә, Миң­лебай ҙа был хаҡта һүҙ ҡуҙғат­маны. Өсөнсө айға киткәс, Миң­лебай түҙмәне, тәмәке тартырға сыҡҡан ерҙә, яйын тура килтереп:
– Эйе-е-е, яңы гарнитур ҡим­мәткә төштө, малай, – тип һөй­ләнеп алды.
Хөсәйен өндәшмәне. Уның өн­дәшергә уйында ла юҡ ине.
Ниһайәт, был тарихи ваҡиғаға бер йыл тулды тигәндә, Хөсә­йен­дәргә Миңлебай үҙе килеп инде.
– Мебелде кире алырға булдыҡ, Хөсәйен дуҫ, үпкәләмә, – тине ул. – Үҙебеҙҙән артмай, ти бисә.
Тиҙҙән Миңлебайҙың фатирында боролоп сығырлыҡ та урын ҡал­маны. Иҫке мебелде һатыр­лыҡ түгел ине инде: Хөсәйендең ма­лайҙары һыҙғылап, бысратып бөткәйне уны.
Нишләргә?
Миңлебай бер йыл элек кенә алған яңы гарнитурын һатып ебәрҙе.

Мәснәүи МӘСӘҒҮТОВ.

Фото: www.factroom.ru