Көлгәнгә – көлкө

Ике ир осраша.
– Әллә нисә шылтыраттым, телефоның эшләмәйме, әллә берәй ерҙә йөрөнөңмө?
– Ҡатынымды зоопаркка алып барҙым.
– Шунан?
– Шул: алдылар!
***
Йыл үткәс, был ирҙәр тағы осраша.
– Нисек йәшәйһең, Фәһим?
– Бер сама ғүмер итәм: на­сар сағымда “Ашығыс” алып китә, яҡшы сағымда – полиция ма­шинаһы.
***
Йәш кәләш туйҙан һуң ике көн үткәс, әсәһенә шылтырата:
– Беҙҙә яман ғауға ҡупты – ни эшләйем икән? – ти, илай-илай.
– Тормош шулай бара, ҡы­ҙым: ғаиләлә табаҡ-һауыт шалтырай инде.
– Беләм – ыҙғыштарҙы кү­реп үҫтем. Ә мәйетте ни эш­лә­тергә?!.
***
– Ҡәҙерлем, минең күҙҙә­рем зәңгәр күк һымаҡ, эйеме?
– Ыһы.
– Ә ирендәрем ҡыҙыл рауза сәскәһе кеүек, эйе­ме?
– Ыһы.
– Миңә шулай әйткәнеңде, ҡәҙе­рлем, ифрат яратам!
***
Табип ауы­рыу­ҙы ентекләп тик­шерә лә:
– Һеҙҙе ғүме­регеҙ буйына ныҡ ағыулы һәм бик күптәнге сир ин­тек­терә, – ти.
Ауырыу бышылдай:
– Әкренерәк һөйләгеҙ, зин­һар: ул ишек артында ғына ултыра бит...
***
Телевизор ҡа­рап ултыр­ған ҡа­тын, тәрән көр­һөнөп, иренә үп­кәләй:
– Күрәһеңме, был кеше ҡатынын нисек ярата!
– Ошо ролде уйнаған иргә, беләһеңме, ни ҡәҙәре аҡса түләйҙәр!..
***
Әсәһе ете йәшлек улынан һорай:
– Балам, һиңә ҡусты алып ҡай­тайыҡмы, әллә һеңлекәш­ме?
– Негр булһын!
– Ниңә?
– Атайҙың күҙҙәре аҡайһын!
***
Күрәҙәсе, кәрт һала ла, клиентына:
– Илле йәшегеҙгә еткәнсе аҡсаға интегесәкһегеҙ, – ти.
– Аҙаҡ нисек буласаҡ?
– Аҙаҡ еңелерәк булыр – хәйерселеккә күнегерһегеҙ.