Көлгәнгә – көлкө

Айраттың көндәлеген ҡара­ғандан һуң, атаһы йән асыуын сығарып:
– Ниңә көн дә «икеле» ала­һың? Башың бармы һинең?!
– Бар, – ти малай. – Футбол уйнағанда мин уның менән ҡапҡаға туп керетәм, – ти.
***
Сәлим атаһы менән телеви­зорҙан футбол ҡарай.
– Ниндәй уйынсылар һуң был! Шундай ҙур ҡапҡаға бәләкәй генә тупты ла индерә ал­майҙар!

***

– Уйнай белмәй улар! Ана мин дачалағы бәләкәс кенә тәҙрәгә лә индерә алдым бит.

***
Төшөрөргә ярата торған ағай кеше запчастәр магазинына инә һәм:
– Һеҙҙә тормоз шыйыҡсаһы бармы? – тип һорай.
– Юҡ.
– Ә тосол?
– Уныһы ла юҡ.
– Ә быяла йыуғыс шы­йыҡса?
– Бөттө.
– Шундай магазин буламы ни, баш төҙәтергә бер нәмә лә булмағас...

***
– Иптәш профессор, ни өсөн миңә икеле ҡуйҙығыҙ?
– Береһе имтиханға килгә­негеҙ өсөн, икенсеһе – яуап бирергә тырышҡанығыҙ өсөн.
– Бер банка ауыл ҡаймағы бирһәм, тағы бер балл өҫтәр­һегеҙме?

***
Фәйзи быйылғы ҡоролоҡ­тан тамам алйыған. Ни баҡ­сала емеш-еләге юҡ, ни бә­рәңгеһе үҫмәй. Бесән ха­ҡында әйтәһе лә түгел– би­герәк таҡыр. Бакуйҙа шы­тырҙап кибеп бөткән бесәнен күреп:
– Эх, һыйыр тигәндәре ҡы­шын айыу кеүек йоҡлаһын ине ул, – тип уфтанып ҡуйған.
***
Ике джентельмен һөйләшә:
– Сэр, банкетта эргә­геҙҙә ул­тырған туташтың ҡу­лын ми­нут һайын үбеп ул­тырҙығыҙ, кемегеҙ ине ул?
– Иғтибарға алмағыҙ, сэр, иртән хеҙмәтсем кеҫәмә ҡулъ­­яулыҡ һалырға онотҡан.
***
– Теш ҡуйҙырғас, ит сәйнәй алмай интеккән­дәреңде онот­ҡанһыңдыр инде, Сәхи ҡор­ҙаш?
– Әле лә ит ашаған юҡ – һуғым башмағын тапшырып, аҡ­саһын теш өсөн түләгәс...
***
– Хәсби күрше, өс көн элек минең сыбар тауығым ҡай­ҙалыр сығып юғалды, һин уны күрмәнеңме?
– Күрмәнем дә, белмәйем дә – йөрөмәһен кеше тү­тә­лендә тибенеп...

***
Ике сәрхүш хыяллана:
– Их, ошо магазиндың хужа­һы булһаң икән!
– Ә магазин хужаларының хужаһы булһаң, тағы ла елле­рәк булыр ине.