***
Бер кеше икенсеһенән һорай:
– Ниңә кәйефең юҡ?
– Теш табибына барырға ҡурҡам...
– Әйҙә, мин һине ҡурҡмаҫҡа өйрәтәм: башта уға барып бөтә аҡсаңды түләп ҡуй. Шул саҡта теш ауыртыуынан түгел, аҡсаңдың заяға китеүенән нығыраҡ ҡурҡа башлаясаҡһың!
***
Пессимист:
– Ой, бөтөнләй ҡыйын булып китте, хәлдәр насар... Бынан да насарыраҡ булмаҫ инде...
Оптимист (йылмайып):
– Булыр, булыр! Сабыр ит кенә!
***
Бер кеше икенсеһенән һорай:
– Нисек уйлайһың, нисек тиҙ генә аҡсалы булырға икән?
– Ике юлы бар: береһе – фантастик, икенсеһе – реаль.
– Фантастик юлы ниндәй?
– Үҙ көсөң менән эшләп табыу.
– Ә реаль юлы?
– Күктән алтын тулы ҡумта килеп төшөүен көтөү.
***
– Кисә начальнигым янына барып: «Әгәр эш хаҡын арттырмаһағыҙ, мин үҙемдең кире яҡтарымды күрһәтә башлайым», – тинем.
– Ул ни тине?
– «Күрһәт әле, күрһәт, әлегә тиклем һинең бер яғыңды ла күргән булманы», – тине.
Рөстәм НУРЫЕВ яҙып алды.