

Ялҡытҡан
Хужа яңғыҙы ғына урам буйлап үтеп бара.
– Хужа ағай, ишәгең ҡайҙа?
– Ҡатын үҙе менән алып ҡайтып киткән. – Бер аҙҙан бойоҡ ҡына өҫтәп ҡуя: – Ишәк ҡайтыр ул, ҡатын ғына ҡайтмаһа ярар ине...
Һағынған
Хужа байтаҡ ҡына ситтә йөрөп, өйҙәренә ҡайтҡас, ҡатынынан:
– Мине юғалтманыңмы һуң? – тип һораған.
– Әйттең һүҙ, һинең кеүек ишәкле кешеләр бөткән, ти?!
Тапты
Хужа ишәген юғалтҡас, эҙләп мәшәҡәтләнмәй, күрәҙәсегә бара. Күрәҙәсе:
– Тә-әк, үҙегеҙҙең тирәлә, бер ҡараңғы ерҙә... – тип һөйләнә башлағас, Хужа уның һүҙен бүлдерә:
– Етте, аңлашылды! – Күрәҙәсенең ҡатып ҡалыуын күргәс, өҫтәп ҡуя: – Минең ауылда биш ҡатыным бар, тимәк, шуларҙың береһенең һарайында бикле тора.
Бар икән
Баҙарҙа Хужаға берәү эт тәҡдим итә:
– Ал, бик осһоҙға һатам.
– Рәхмәт! Ундай эт өйҙә берәү бар инде.
Буш ҡайтмай
Хужанан танышы:
– Хужа ағай, балыҡ ҡармаҡларға яратаһың икән, берәй ваҡыт буш ҡул менән ҡайтҡаның бармы һуң? – тип һорай.
– Юҡ.
– Булмаҫ!
– Балыҡ эләкмәһә, магазиндан һатып алам.
Тимербулат МӨХӘМӘТҠОЛОВ.