

Шуға күрә тамаҡ шешеүенән ҡурҡып, ата-әсәһе улдарына һыуыҡ һыу эсеүҙе тыя.
Шулай бер көндө улдары уйнап арығандан һуң, йүгереп инеп:
– Әсәй, әсәй, ҡаҙҙар һыуһаған, сүмес бир әле, – тип йәһәт кенә өйҙән сүмес алып сыға. Әсәһе соланға сыҡһа, ни күҙе менән күрһен, улы үҙе ыңҡылдатып бер сүмес һыуҙы эсеп бөтөп тора.
– Ә ҡаҙҙарың ҡайҙа һуң? – тип һорай әсәһе.
– Ҡаҙҙар һыуһап йылғаға китте, – ти малай.
Ф. ХӘЛИЛОВА.