Күрше хаҡы – Тәңре хаҡы,
Ире генә вахтаһында
Көтөп ята хеҙмәт хаҡын.
Эштәремде яйға һалдым,
Баҡсаларҙа – емеш-еләк,
Өҫтәлемдә – ҡаймаҡ-ҡатыҡ,
Бер нәмәгә юҡтыр ҡытлыҡ.
Өйҙәш кеүек тора хәҙер,
Ялҡау булғас, минең ҡатын.
Аҡса ла һорамай хәҙер,
Өйҙә ятҡас аҡса ниңә?
Туйҙа алған кейемдәрен
Алмаш-тилмәш әле кейә.
Кәңәшем шул ир-аттарға:
Өйләнгәс тә, ҡатыныңдан
Өйөм-өйөм бесән саптыр,
Бесән тейәп, арба тарттыр,
Утын киҫтер, мунса яҡтыр,
Башы ауырта башлаһа,
Ауыҙына дарыу ҡаптыр...
Шиғырым – шаярыу ғына,
Халыҡ әйткән һүҙҙәр хаҡтыр:
Ир-егетте ир итеүсе –
Һеҙҙең кеүек гүзәл заттыр!
Флүр АБДРАҠИПОВ,