Ял итергә ваҡыт

Өйҙә яңғыҙым. Һаҡ ҡына духовканы яптым. Яңынан ас­тым. Юҡ. Үҙемә билдәле булған шизофренияның бөтә билдә­ләрен барлайым: “Ен балаһы, ен балаһы, уйнап туйғас, кире бир! Апайыңа бик кәрәк”. Ҡамасауламаҫ өсөн аш бүлмә­һенән сығам... Яңынан инеп, духовканы асам – юҡ! Ни өсөндөр көҙгө янына барам, ҡиәфәтем үҙгәрмәгән һымаҡ.
“Аш бүлмәһенән бәлеш юғал­ды”. Нимәлер эшләргә кәрәк­леген аңлайым. Ҡулымды семетеп ҡарайым – ауырта. Үҙ-үҙемә әйтәм: “Лена! Һин өлкән, аҡыллы ҡатын! Уның ҡайҙа булыуы ихтимал?” Күршеләрҙер, бәлки? Еҫе тотош подъезға таралһа?.. Балкон асыҡ. Сығып ҡараным. Сит кеше инерлек түгел. Яңынан аш бүлмәһен­дәмен, кәйефем юҡ. Ни өсөндөр “Серле материалдар”ҙы хәте­ремә төшөрәм... Сит планета кешеләренең бәлешемде ҡом­һоҙланып ашауын күҙ алдыма килтергәс, эсем ҡатып көлөргә тотонам... Бер стакан һыу эстем. Буш стаканды ҡуйырға һауыт-һаба йыуғысты астым. Унда... донъя бөтөрөп эҙләгән бәлешем... Ишектәре йәнәш шул...
Миңә ялға китергә ваҡыт. Эйе бит?

Р. НУРИЕВА.