Туй

Шулай тейеш. Ҡалғандар иһә үҙ эше менән мәшғүл: эсәләр, ашайҙар, нимәлер һөйләп көлө­шәләр...
Һүҙ әйтергә сират кәләштең әхирәтенә етә. Төҫкә-башҡа былай нисауа ғына һалмыш ҡыҙ тороп баҫа:
– Мин Светаны (кәләште) әллә ҡасандан бирле беләм. Беҙ ул Рияз менән йөрөгән саҡта таныштыҡ. Шулай бит, Рияз?
Ҡыҙыл танаулы ир-егеткә ымлай. Залдағы шау-шыу ба­ҫыла төшә. Барыһы ла ҡы­ҙыҡһынып Риязға борола. Уның танауындағы ҡыҙыл­лыҡ аллана. Ишетмәй ҡал­ғандар тулҡынланып күрше­лә­ренән һора­ша: “Кем менән йөрөгән? Кем менән?” “Рияз менән, ти. Ана ултыра бит!” “Ә-ә-ә!” Тиҙҙән залда себен осһа ла ишетелерлек тынлыҡ урынлаша. Барыһы ла тын да алмай тостың дауамын көтә. Бындай иғтибарҙан ҡанат­ланған әхирәт дауам итә.
– Шунан ул Риязды ташлап, Мағаш менән йөрөй башла­ны... Ана ул, Мағаш, иң ситтә ултыра, миңә алдашырға юл ҡуймаҫ... Беҙ шул арҡала әрләштек, ярты йыл самаһы һөйләшмәнек.
Ҡунаҡтар Мағашҡа борола. Ул бер нәмә лә һиҙмәй, тунлы селед­каны һыпыртыуын белә. Уның ҡара­уы, эргәһендә ул­тырған ҡыҙҙың йөҙө тун төҫөнә инә, һикереп тора ла ишеккә ташлана.
– Ни... ул Сирай менән йө­рөй башлағас, ә мин Сирайҙы биш бар­мағым кеүек беләм, сөнки быға тиклем уның ме­нән өс йыл осраш­тыҡ... Шу­лай бит, Сирай?
Әхирәт кәләштең ата-әсә­ләренә яҡыныраҡ ултырған ир-егеткә баш ҡаға. Ҡунаҡтар Сирайҙан күҙҙәрен алмай. Уныһы иһә үҙ-үҙен эҙлә­гәндәй, тирә-яғына ҡарана.
– Бына шул саҡта беҙ Свет­ка менән апалы-һеңле­легә әйләндек, арабыҙҙан ел дә үтмәне...
Кәләштең әсәһе етәкселе­гендә өс ҡатын әхирәтте ишек­кә һөйрәй.
– Мин ярамаҫлыҡ нимә әйттем әле?! Нимә әйттем әле?!..

Д. ЗӘКИЕВ.