Күстәнәс

Утыҙ минут үтте... Бер сәғәт... Ике... Мине алдағандар­ҙыр, тигән уйға килгәс, дуҫтарым таралышты. Хаталанғанбыҙ икән!
Дуҫтарым китеп, егерме минут самаһы уҙғас, телевизор минән үҙен ҡабыҙыуҙы һораны. Был миндә бер ниндәй ҙә шик тыу­ҙыр­маны. Тоҡандырҙым да телеэкран геройҙары менән күңел­ле әңгәмә ҡороп ебәрҙем. Ҡайһы берҙәре хатта минең янға ди­ванға төшөп ултырҙы.
Күреүегеҙсә, миндә еңелсә генә глюк булған. Ә тегеләр ме­нән? Һүҙҙе үҙҙәренә бирәйек.
Тәлғәт:
– Автобуста китеп барам. Унда алты йыл күрешмәгән класташым менән осраштым. Мин уны үҙебеҙгә саҡырҙым. Ишекте әсә­йем асты. Уларҙы таныштыр­ҙым. Сәй эскән арала әсәйем “Ашы­ғыс ярҙам” саҡырҙы. Ҡыҫ­ҡаһы, палатала уяндым.
Вадим:
– Өйгә ҡайттым, үҙемдең бүл­мәгә индем. Ҡараһам – ишек юғалған. Бошаманға төштөм, ни эшләргә лә белмәйем. Ишек урлаусынан өҫтәл аҫтында йәшен­мәксе булдым. Ҡыуыш һымаҡ нәмә эшләп, юрған йәйҙем. Фонарик алдым, уҫал заттар ин­мәһен өсөн “ишек”кә тәре элдем. Иртән мин һәм өйҙәгеләр ара­һында етди һөйләшеү булды.
Света:
– Юл буйы артымдан ниндәй­ҙер негр эйәреп килде. Йүгереп өйгә индем дә, тиҙ генә ишекте бикләй һалдым. Өҫтөмдө алыштырайым тип шкафты асһам, унда... теге негр! Шәп-шәрә! Ишекте йәһәт кенә яптым да ярҙамға атайым менән әсәйемде саҡыр­ҙым. “Нимә эшләп тораһығыҙ? По­лиция саҡырығыҙ!” – тим. Са­ҡырҙылар, тик күк форма­лы­ларҙы түгел, ә аҡ халатлыларҙы. Иртән дауаханала күҙҙәремде астым...
Шунан бирле бәшмәкте ауы­ҙы­быҙға яҡын да килтергәнебеҙ юҡ.

М. ХӘБИРОВ.

Фото: kp.ru