Бисәмде...тоттом

Ишекте үҙ асҡысым менән астым. Ҡатыным ишетмәне, сөнки ул ваннала ине. Аяҡ кейемемде һалдым да, бе­сәйҙәй шым ғына баҫып, ван­наға яҡын­лаш­тым.
– Солтан, һин ашап бөттөң дәме ни? – Ваннанан ишетелгән тауышҡа шаңҡып ҡалдым, сөнки исемем Иршат, ә мин ашарға ултырмағанмын әле. – Саҡ ҡына сабыр ит, хәҙер сығам, тағы бирермен. – “Эше көйлө бының, һөйәренең тамағын ҡайғырта!” – Ҡатыным, сутырлығы сығып, һаман һөйләнә.
“Вәт, йылан! – башыма ҡан йүгерҙе. – Икеһен дә бәреп үл­терәм! Аҫтыртын бисә менән йәшәгәнсе, башым төрмәлә се­ре­һен, әйҙә! Ә бит яратышып өйләнешкәйнек”.
Ваннаға уҡталдым. Шул ваҡыт ҡапыл ишек асылып китте лә маңлайыма бәрелде, күҙҙәрем­дән уттар күренде хатта.
– Иршат, Иршат, ни булды?! – тип ҡысҡырып ебәрҙе ҡото алынған ҡатыным.
– Миңә хыянат итергә бул­дыңмы? – тип аҡырҙым, ярһып.
– Ҡайтҡаныңды ҡайҙан бе­лә­йем?! – тине ул әллә әйт­кән һүҙҙәрҙе ишетмәй, әллә юрый. – Ишеккә үҙең килеп бә­релдең дә баһа. Ҡайтҡас, өн­дәшһәң булмай инеме ни?
– Кем ул? – тип туҙындым, ауыртҡан маңлайымды ыуа-ыуа. – Ҡасанан бирле осрашаһың ул ҡәбәхәт менән? Ҡайҙан таптың?
– Бер нәмә лә аң­ламайым. Кемде һүгә­һең ул? – Ғәжәп­лә­неүҙән тегенең күҙҙә­ре түңә­рәк­­ләнде.
– Аңламағанға һалы­шып тора бит әле ул, етмәһә, юха йылан. Кухняла кем ултыра? – Те­геңә һүҙ әйтергә лә ирек бирмәй, ярһығандан-яр­һы­ным. – Солтан кем ул?
– Ә-ә, уны әйтәһеңме ни? – Ҡатыным кухняға үтте, мин уның артынан эйәрҙем. Иҙәндә ашарға таптырып... бесәй мыяулай ине. – Күршеләр Төр­киәгә ялға китте, бесәйҙәрен беҙгә ҡалдырып торҙолар. Исеме – Солтан.
Аңын-тоңон уйламай көнләше­үемдән оялып башымды түбән эйҙем.
– Шул көнләшеүҙәрең менән йәнгә тейеүҙәрең! Ҡасан туҡ­тарһың?
Ҡатыным бер иланы, бер көл­дө...

ИРШАТ.