Шелтә

– Иҫәр, кеше ҡурҡытып шулай көләсе… Ут ҡабыҙғанһың икән, ҡомғаныңды ҡуя һал. Бушҡа газ әрәм итмә!
Миңзәлирә буш ҡомғанды газга ултыртты. Анил, ҡомған­ды алып, уға һыу тултырҙы ла:
– Иретергә булдыңмы? Емереп ҡыйратырға һине ҡуш! –тип, сәй ҡайнатырға ҡуйып, өҫтәл янына барып ултырҙы.
– Бешерә беләм тинең дә ба­­һаң, нишләп яңы тыуған кешеләй ҡыланаң? Сәйгә бә­лешең дә юҡ.
– Хәҙер бөтә нәмә һатыла. Бар, магазиндан алып кил!
Тиҙ генә кейенеп, Анил мага­зинға сапты…
– …Коллегалар, кисә беҙгә комиссия килгәнен беләһегеҙ, белә тороп, башланғыс кластар уҡы­тыу­сыһы Ләлә Марсовна мәктәп­кә һуңлап килде. Улай ғына түгел, комиссия иң тәүҙә уның дәре­сенә инде. Һәм, күҙ алдына кил­терегеҙ әле, ниндәй иҫкәртеү яҙ­ған­дар? “Уҡытыусының ҡулда­ры­на ҡамыр йәбешкән. Шул ҡул­дары менән уҡыусыларының башынан һыйпаны һәм баш­ҡа­лар...” Иптәштәр, был ни эш? Оят бит! Маҡтаулы мәктәбебеҙгә тап төш­тө. Ләлә Марсовна ла иң яҡшы уҡытыусылар рәтендә ине. Аңла­йым, биш баланы яңғыҙ тәрбиә­ләү еңел түгел… Тик ниш­ләп тап шул көндө ҡамыр баҫыр­ға кәрәк ине инде, ә, Ләлә Марсовна?
– Ғәфү итегеҙ, мин көн дә ҡамыр баҫам. Әммә шул көндә генә бәләкәй улым сирләп китте. Етмәһә, беҙҙең урамда утты һүндереп ҡуйҙылар. Ҡараңғыла балаларҙың береһен мәктәпкә, икенсеһен баҡсаға, тигәндәй, ә бәләкәсте әсәйемдәргә ауылдың икенсе осона йүгертеп алып ба­рырға тура килде. Мин бит өлгөлө дәрес күрһәттем. Комиссия ағ­залары хатта аҙаҡтан дәррәү ҡул сапты,.. – коллектив алдына сыҡ­ҡан уҡытыусы ҡыҙарынып башын аҫҡа эйҙе.
Директор Миңзәлирә Хөбөдтин ҡыҙының аңлатмаһынан бер үҙе ҡысҡырып көлөп ебәрҙе.
– Өлгөлө икәнлегендә шигем юҡ. Ләкин беҙҙең коллектив ту­лы­һынса ҡатын-ҡыҙҙан тора, барыбыҙҙа ла – ғаилә, балалар. Беҙгә һеҙҙең аңлатмағыҙ кәрәк­мәй. Шуны әйткем килә, иптәш­тәр, беҙ өйҙә – уңған хужабикә­ләр. Ә эштә – уҡытыусылар. Балалар беҙҙән үрнәк ала. Эйе, заманалар ауыр, үкенескә ҡаршы, беҙ уҡыусыларыбыҙҙы нисек итеп сәй ҡайнатырға, ҡамыр баҫырға ла өйрәтергә, хатта ки күрһәтергә лә тейешбеҙ. Улар беҙгә ҡарап киләсәк тормошҡа юл ала… Шуға, Ләлә Марсовна, һеҙҙең был ҡы­лыҡты буш ҡал­дыр­май­быҙ. Бәлә­кәй генә шелтә бирергә мәжбүр­беҙ. Һәм, зин­һар, йыйылыштан һуң ҡалы­ғыҙ әле, үҙегеҙ­гә генә әйтер һү­ҙем бар…
Һуңғараҡ, илауҙан шешенгән күҙ­ҙәрен һөртә-һөртә директор бүлмәһенә Ләлә Марсовна килеп керҙе. Хужа кеше, уны йыуатып:
– Аңлайым мин һине, – тине. – Шелтәне хеҙмәт кенәгәһенә яҙ­маҫмын. Тик һин, зинһар өсөн, миңә аҙнаһына ике тапҡыр булһа ла бәлеш бешереп килтер йәме. Ирем, бешермәйһең тип, үҙемде ашап алып бара. Ә минең ундай оҫталығым юҡ. Тик бүтән­дәр­гә өндәшмә. Уларҙың үҙ бурыстары бар, һин бер үҙең генә ғәйеп тоймайһың бында. Математика уҡытыусыһы өйөмдө йыйыштыра, биолог балаларыма бейәләй бәйләй. Физрук Әсмә айына ике ҡабат ҡунаҡҡа саҡы­рып һыйлай. Хеҙмәт уҡытыусыһы Гөлзирә, ҡорған-фәләндәр тегеп, үтекләп килтереп, элеп ҡайтты… Шуға кү­рә, ҡуй, илап ултырма. Тор­мош бит ул, ҡайсаҡ ҡулдарҙы йыуыу артҡы планға ла күсеп тора. Бөтәһен дә аңлайым мин. Һиңә ауыр бурыс ҡуйманым бит, эйеме? Барыбер көн дә ҡамыр ҡуям тиһең, хи-хи-хи…

Рәзилә ЫРЫҪҠУЖИНА.