– Бер көндө юллап сығып киттем, – ти береһе. – Эҙләп таптым. Күмәкләшеп төшөрөп ултыралар. Барыһын да ҡыуып ебәрҙем. Иремдең кеҫәһенән тапҡан яртыны асыуымдан бәреп ваттым.
Быға тиклем тауыш-тынһыҙ килгән иргә йән инде, башын күтәрҙе лә үкенесле тауыш менән:
– Вәт, ҡәбәхәт! – тине лә яңынан күҙҙәрен йомдо.
Ә. НУРИСЛАМОВА.