Мәрәкәләр

– Машинамда китеп бара инем. Канауҙа ат ятҡанын күреп ҡалдым. Арба түңкәрелгән, аҫ­тында – бер ир. Уларға канауҙан сығырға ярҙам­лаштым. Ир шатлығынан миңә рәхмәт яуҙыра баш­ланы! Һинең өсөн нимә теләйһең, шуны эшләйем, ти. Теләйһеңме, атымды бүләк итәм, ти. Туғанҡайым, мин етенсе ҡатта йәшәйем бит, тим. Теге һаман тыныслана алмай, ҡы­ҙымды һиңә кейәүгә бирәм, ти. Ә мин ғаилә­лемен, тим. Шунда ул, минең менән бергә эсеүҙән дә баш тарта­һыңмы, ти. Өсөнсө тап­ҡыр баш тартырға ҡый­ма­ным...

Ҡасан осрашабыҙ?

Ирем менән серҙәребеҙ уртаҡ. Шуға күрә бер-беребеҙҙең кеҫә телефонына яуап биреү – беҙҙең өсөн ғәҙәти күренеш.
Смска килде: “Һөйөклөм, һағындым. Ҡасан осрашабыҙ?” Асыуым алҡымыма тығылһа ла, иремә әйтмәнем. Үҙем яуап яҙҙым, осрашырға тәҡ­­дим иттем. Осраштыҡ, теге ҡатын мине мыҫҡыл итте. Әрләшә белмәгәс, ауыҙ асып һүҙ әйтә алманым.
Өйгә ҡайтҡанда ирем сығып китергә тора ине.
– Ҡайҙа йыйындың?
– Кисә мунсала дуҫым менән телефондарыбыҙҙы бутағанбыҙ, алмаштырырға барам.
Көлөштөк тә һуң! Ләкин дуҫының һөйәркәһе уның менән араһын өҙгән. Ул ни өсөн икәнен барыбер белмәне. Был хәл миңә, иремә һәм иремдең дуҫының ҡатынына ғына билдәле.

И. МОРАТШИНА.