

Быны көтмәгән бесәйебеҙ шунда уҡ тора һалып өйгә ашыҡты.
– Ниндәй аҡыллы бесәй, – тине ҡатыным, күңеле йомшарып, – ямғыр яуа башлау менән өйгә инеп китте.
– Беҙ ҙә эште туҡтатып торайыҡ, – тим ҡатыныма, – юғиһә еүешләнәбеҙ.
– Шәкәр түгелһең, иремәҫһең. Баҡсанан тайыу яғын ғына ҡарайһың. Хөрәсән ялҡауы. Эшләүеңде бел, ямғыр тиҙҙән туҡтаясаҡ: ана, ел болоттарҙы таратырға тотондо ла инде.
Ҡатын-ҡыҙҙың логикаһы таң ҡалырлыҡ: йөнтәҫ әрәмтамаҡ ямғырҙан ҡасһа – аҡыллы бесәй! Әгәр ир-ат ошоно уҡ эшләргә теләһә – ул ялҡау һәм эшлекһеҙ!
Ҡайҙа бында ғәҙеллек?
Ә. ШӘҒӘЛИЕВ.