

Ишек төбөндә аяҡ кейемен кейҙем дә, баҫып көтөп торам. Бер-аҙ ваҡыттан туҡ-туҡ атлап ҡыҙы ишек төбөнә түр яҡтан килеп сығып етмәҫтән, рәхәтләндереп, ихлас шарҡылдап көлөп ебәрҙе лә:
—Уф, мынауы инәйемде — тине.
Мин аптырап, ниңә көлгәнен аңлай алмай торам.
—Нейә? Нәмә булды?-тип, ғәжәпләнеүемә, ул:
—Эй, ошо инәйем, әйтһә әйтә лә ҡуя. Мынау Вилданды күпме уҡыттым, бер генә лә шиғыр ятлата алмаған инем. Шул тиклем Ҡөръән сүрәләрен ни хәл ятланы икән ул? — тип әйтә, инәйем, тип көлөшә башланыҡ.
Вилдан Хәсәнов.