Арыһаң, эшләп ары

Уйлаған һайын уйҙары тәрәнгәрәккә, ҡараңғыраҡҡа китә... Бына хәҙер күҙен ныҡ итеп йома ла, ултырған урынынан тороп, ошо ҡаянан ырғыр...
– Йә, шәберәк, ырғыһаң ырғы ла. Һинән башҡа ла эштәрем күп.
– Ә?!. Кем ул?
Ҡото осоп ян-яғына ҡаранһа - берәү ҙә юҡ... Ә тауышы бар:
– Мине күрмәйһең һин барыбер, эҙләнмә. Шуға әйтәм бит, ырғыһаң ырғы ла, ырғымаҫ булһаң, әйҙә, эш күп. Нисә көн үҙ-үҙеңде йәлләп, йәлләтеп мыжып тик йөрөйһөң.
– Мин йәшәп арыным...
– Арыһаң, әшләп ары. Әйҙә, аҙ ғына ҡыбырлап ал да, шунан һуң да үлгең килһә – мәйелең.
– Ә-ә... нимә эшләргә кәрәк?
– Киттек. Атлап ҡайтабыҙ. Атлағанда аҙыраҡ ҡаның йөрөп китер.
– Ә хәҙер, тиҙ генә өйөңдө йыйыштырып ал, ҡара, күпме болғаҡ бында...
– Шәп кенә иҙән йыуып алырһың – барлыҡ йүнһеҙ уйҙарың сығып осор, керҙәрҙе лә сайҡап ҡуй – әрнеүҙәрең һыу менән ҡуша китер.
– Малдарыңды ла онотма, һыу эсер, ашат, аҫтарын таҙала. Саф һауа ҡара уйҙарыңды ҡыуыр.
– Киске ашһыҙ ҙа булмай бит. Тәмле генә итеп ашарға бешер. Рәхмәт әйтерҙәр.
Кискә ул арыны. Нисектер йәшәү йәки үлем тураһында уйланғыһы ла килмәне. Ятҡас та күҙҙәре йомолдо.

Дилә СӘЛИХОВА.