Үткән быуаттың 60-сы йылдары. Ауылда ул саҡта йығылып ятып эсеү юҡ, туй-маҙар, һуғым аштарында ғына йылына бер-ике ҡабат күңел асып алалар ине. Унда ла күпселек ваҡыт эсеп-иҫереп түгел, халыҡ йырҙарын йырлап, ҡыҙыҡ-мәҙәк һөйләп үтә торғайны. Ә иртәгәһен "баш төҙәтеү"ҙең нимә икәнен дә белмәйҙәр ине.
Бына шундай тыйнаҡ туйҙарҙың береһе бара. Атай инде шаҡтай олоғайған, шуға көрәгәсе ҡыйынһынып ҡына:
— Мәхмүт бабай, һиңә лә һалырғамы? — тип һорай икән.
— Әй-й-й-й, хәҙер инде миңә-ә һалһаң ярай, һалһаң ярай! — тигән атай.
Шунан һуң был "һалһаң ярай" башҡа табындарҙа ла бик йыш ҡабатлана башланы. Әлеге лә баяғы күберәк эсеү өсөн түгел, ҡыҙыҡ өсөн...